Welkom op Inge's weblog

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd....

Heftig.......

En terwijl de wereld om je heen gewoon doordraaid stond hij hier afgelopen week even stil. Zóveel verdriet dat je hart er letterlijk pijn van doet. En ondertussen probeer je je vriendin en haar kids te steunen waar mogelijk.

Gisteren was de uitvaart en ik kan niet anders zeggen dan dat het een mooie herdenkingsdienst was. Mooie woorden, prachtige liedjes en héél veel mensen. Zijn 6 vrienden (waaronder Nic) hebben hem naar zijn laatste rustplaats gedragen. Waar op dát moment, heel bijzonder, een zonnestraal scheen tussen alle regenbuien door. Alsof Hans, met zijn immer zonnige karakter, even liet weten dat 'hij was aangekomen'.
Maar ondanks dat het allemaal mooi was blijft het feit overheersen dat het gewoon niet mag en kan. Veels te jong, hij kan toch helemaal niet gemist worden, zeker niet door zijn jonge kinderen......

We zijn emotioneel dan ook goed door elkaar geschud de afgelopen week. Het heeft allemaal tijd nodig om weer in de juiste energiebaan te komen. Om de barstjes in ons hart weer een beetje 'te helen'.

Het leert ons om nóg veel meer in het 'nu' te leven, niets uit te stellen en om iedere dag te genieten. Om vriendschappen te koesteren. Je kunt beter spijt hebben van dingen die je wel hebt gedaan dan van wat je niet hebt gedaan. En met dat besef, hoe moeilijk soms ook, gaan we verder.....

Live your life to the max!

Dag lieve Hans

Je weet dat het komt maar je wilt er toch ook niet echt aan. Hoe kun je je hier nu op voorbereiden?

Ruim 20 jaar geleden leerden we elkaar kennen. Wij waren op huwelijksreis en jij vroeg je vriendin daar ten huwelijk. We trokken de rest van de vakantie met elkaar op en maakten de leukste en gekste dingen met elkaar mee. Maar ook na de vakantie bleef de vriendschap bestaan: we deelden lief en leed samen.

10 weken na de geboorte van jullie jongste zoon, nog zwevend op de spreekwoordelijke roze wolk,  kreeg je het meest afschuwelijke bericht wat je maar kon bedenken: je bleek een hersentumor te hebben en de artsen waren niet echt optimistisch.

Maar jij bleef positief, altijd! Je bent overal geweest, in ieder ziekenhuis. Je hebt iedere strohalm aangegrepen. En door je warme belangstelling, je geweldige gevoel voor humor en je positieve instelling was het nooit vervelend om bij je op bezoek te komen. Ondanks dat je steeds een beetje meer moest 'inleveren' bleef je genieten van kleine dingen en was je dankbaar voor wat je nog wel had en kon. Diep respect voor hoe jullie als gezin met deze ziekte omgingen. 8 en een half jaar heb je nog aan je leven weten toe te voegen. De laatste tijd ging je hard achteruit, 2 weken geleden zei je voor het eerst dat het niet meer hoefde.......

Vanmiddag kregen we een telefoontje: je had een insult gehad en was in coma geraakt. We stapten in de auto en reden zo snel mogelijk naar je toe. Daar stonden we allemaal rond je bed, je vrienden, je familie, je kinderen en je vrouw. Het leek wel of je op ons allemaal had gewacht want net nadat je moeder binnenkwam ben je heel rustig ingeslapen. Je bent slechts 42 jaar geworden.

We zijn intens verdrietig.

    

De jeugd van tegenwoordig

't is bij de konijnen af.....

Rogier is bij een vriendje thuis en daar is het konijn uit zijn hok ontsnapt. Dus de jongens gaan er achter aan. Rogier weet het te vangen en zet het terug in zijn hok.

De moeder van het vriendje vraagt bezorgd of het konijn Rogier niet gekrabbeld heeft. Waarop Rogier zegt: "huh, heeft tie hyves dan????" 

nog meer speciale post

Yes, you can....

Naar aanleiding van de kerstwensenactie van Friso en zijn klasgenoten zijn er deze week weer 2 enveloppen bezorgd op school. Eentje van minister Plasterk (die had ook al gebeld n.a.v. de kaart om te bedanken) en een kerstwens van het koninklijk huis.

Het zou wel gaaf zijn als Barak Obama nu ook nog iets van zich laat horen :-)   

Klik op de foto voor een grotere weergave!

zo had ik het nog niet bekeken....

die kleine wijsneus :-)

Friso komt uit school en vertelt onderweg wat tie allemaal geleerd heeft. "Ik had geschiedenis vanmiddag", zegt hij "en we hebben geleerd wat gastarbeiders waren". En toen heb ik aan de juf verteld dat wij ook een gastarbeider in dienst hebben.

"Huh," zeg ik want ik snap het niet. Friso slaakt een diepe zucht en zegt dan "dat is toch Agnes, onze schoonmaakster, want die komt toch uit Polen"........
Dhussssss......

Wat ik je nog wilde zeggen......

Lieve Thee,

Een jaar geleden ben je plotseling overleden. Mijn favoriete zwager, dat was je en dat blijf je. Het was een heftige tijd voor ons allemaal maar het leven gaat (gelukkig) door. Jij zou de eerste zijn geweest om dat te beamen. Maar dat neemt niet weg dat we nog regelmatig aan je denken. Ik 'praat' ook weleens met je in gedachten. Dan 'vertel' ik je hoe het met de kids gaat: hoe goed Friso gitaar speelt ondertussen, dat Rogier nog steeds vooruit gaat met tennis en dat Thomas binnenkort al mag afrijden. Mennn, je zou trots zijn. Ik kwam er laatst achter dat Rogier ook weleens met je 'praat'. Hij kon laatst niet in slaap komen omdat hij zo verdrietig was, hij miste je ineens zo erg....... Heftige momenten zijn dat.
 
En nu is er al een jaar voorbij, alle seizoenen zijn voorbij geweest en je was er niet bij, althans niet fysiek. Want ergens heb ik nog atijd het idee dat je, waar je ook bent, zo nu en dan om even om een hoekje kijkt. En dat je weet hoe trots we op 'je meissie' zijn, hoe sterk zij zich door dit eerste moeilijke jaar heeft geslagen.

Bizar is het om juist vandaag naar de crematie van mijn tennisvriendinnetje te gaan, ook zij ging zo plotseling heen. Life is full of surprises :-(

Lieve Thee, ik mis je nog steeds maar gelukkig hebben we vele mooie herinneringen om op terug te kijken. Zoals deze, we bleven er zowat in, weet je nog?