Welkom op Inge's weblog

test
Hoi, leuk dat je even langs komt. Ik doe mijn best om deze log zo vaak mogelijk te up-to-daten. Maar.... ik beloof niets, want met met een gezin bestaande uit man, die geen 9-5 baan heeft maar wel heel lief is, 3 schatten van kinderen en een lieve, en soms ook eigenwijze, Schotse terrier is het leven al aardig gevuld. Daarnaast help ik mijn ouders ook een handje (en zij mij op hun beurt ook) en werk ik zo'n 15 uur per week bij een Nederlandse vliegtuigbouwer. Verder sport (tennis en golf) ik graag en help ik regelmatig op school. En na schooltijd is het vaak een zoete inval van kids bij ons thuis. Maar dat is gezellig. Daar hou ik van. Het is alleen wel jammer dat er niet meer uren in een dag zitten dus je snapt dat er wel dagen zullen zijn dat ik niet toekom aan het bijhouden van mijn weblog.
Ik hoop dat je het leuk vind, en nog eens terug zult komen :-)

liefs Inge

zo had ik het nog niet bekeken....

die kleine wijsneus :-)

Friso komt uit school en vertelt onderweg wat tie allemaal geleerd heeft. "Ik had geschiedenis vanmiddag", zegt hij "en we hebben geleerd wat gastarbeiders waren". En toen heb ik aan de juf verteld dat wij ook een gastarbeider in dienst hebben.

"Huh," zeg ik want ik snap het niet. Friso slaakt een diepe zucht en zegt dan "dat is toch Agnes, onze schoonmaakster, want die komt toch uit Polen"........
Dhussssss......

Wat ik je nog wilde zeggen......

Lieve Thee,

Een jaar geleden ben je plotseling overleden. Mijn favoriete zwager, dat was je en dat blijf je. Het was een heftige tijd voor ons allemaal maar het leven gaat (gelukkig) door. Jij zou de eerste zijn geweest om dat te beamen. Maar dat neemt niet weg dat we nog regelmatig aan je denken. Ik 'praat' ook weleens met je in gedachten. Dan 'vertel' ik je hoe het met de kids gaat: hoe goed Friso gitaar speelt ondertussen, dat Rogier nog steeds vooruit gaat met tennis en dat Thomas binnenkort al mag afrijden. Mennn, je zou trots zijn. Ik kwam er laatst achter dat Rogier ook weleens met je 'praat'. Hij kon laatst niet in slaap komen omdat hij zo verdrietig was, hij miste je ineens zo erg....... Heftige momenten zijn dat.
 
En nu is er al een jaar voorbij, alle seizoenen zijn voorbij geweest en je was er niet bij, althans niet fysiek. Want ergens heb ik nog atijd het idee dat je, waar je ook bent, zo nu en dan om even om een hoekje kijkt. En dat je weet hoe trots we op 'je meissie' zijn, hoe sterk zij zich door dit eerste moeilijke jaar heeft geslagen.

Bizar is het om juist vandaag naar de crematie van mijn tennisvriendinnetje te gaan, ook zij ging zo plotseling heen. Life is full of surprises :-(

Lieve Thee, ik mis je nog steeds maar gelukkig hebben we vele mooie herinneringen om op terug te kijken. Zoals deze, we bleven er zowat in, weet je nog? 

Niemand weet hoe laat het is....

Dag Marijke....

Ik tennis. Al heel erg lang en ik (we) ken(nen) ondertussen heel wat mensen. We hebben een erg leuke en hechte groep waarmee we regelmatig een balletje slaan. Er is altijd wel iemand die kan, zo ook gisteravond. Mijn tennisvrienden en vriendinnen hadden spontaan een wedstrijdje gepland. Ze hadden er zin in maar tijdens het inslaan ging het zo verschrikkelijk mis......

Marijke zakte, zonder enige aanleiding, in elkaar en was niet meer aanspreekbaar. Er is direct begonnen met reanimeren en de ook de ambulancebroeders zijn nog een poos met haar bezig geweest. Helaas heeft alle hulp niet meer mogen baten en is zij, op 51 jarige leeftijd, plotseling overleden. We zijn er allemaal kapot van.......

Soulmates

We've got soul.....

We hadden een feestje. Een feestje met als thema soul. Dus naar de kledingverhuur met zijn allen. Kleding gepast, pruiken opgezet en dubbel gelegen van het lachen. De voorpret is al zo leuk.... Om 'quite an entrance' te maken hadden we ook nog een witte limo gehuurd om ons daar voor de deur af laten zetten. En natuurlijk stond daar een fles champagne in...

Het feestje zelf was helemaal leuk met een grote band en een dj. Iedereen had een hoop werk gemaakt van zijn of haar outfit, dat jullie niet denken dat wij de enige waren die er zo bij liepen....... We hebben tot diep in de nacht staan dansen, drinken en feesten. Ik had zere oren van mijn pruik (ja dat kan echt, al zullen die grote oorbellen er ook aan hebben bijgedragen) en om over de pijn in mijn nekkie maar te zwijgen :-( Maar wat blijft zijn de herinneringen, de foto's en het plezier.....

      

 

Top gear live

Veel auto's, stunts en de geur van brandend rubber...

Manlief had van de week voor het goede doel geboden op 4 kaarten voor top gear live. Een show, gepresenteerd door Jeremy Clarkson en Richard Hammond, bekend van het geweldige autoprogramma Top Gear. En wat denk je? Hij kreeg een telefoontje dat hij de bezitter was geworden van die 4 kaarten. Wauw.......

En dus togen wij, ruim op tijd, met Rogier en Thomas naar de rai. Waar vooral Rogier, als autofreak, van gekkigheid niet wist waar hij als eerste moest gaan kijken. Er stonden dan ook hele mooie bolides opgesteld. Bolides ja, want wagens van meer dan een paar ton euro kun je toch moeilijk een auto meer noemen. Er bleek voor ruim 20 miljoen aan wagens te staan......

Toen naar de show, die was in een woord: GEWELDIG! Van het begin tot het eind hebben we op het puntje van onze stoel gezeten om maar niets te hoeven missen. Waanzinnige stunts, special effects, schitterende bolides waaronder de Bugatti Veyron en Jeremy Clarkson en Richard Hammond zijn gewoon té leuk met die Britse humor van ze. En ook 'the stig' kon natuurlijk niet ontbreken. Kortom we hebben allemaal genoten.

Goeie actie Nic, zoiets mag je vaker doen :-)     

Trots op Friso

Hart voor Haiti...

Op school steunen ze een project op Haiti. (www.hartvoorhaiti.nl) Het is een kinderdorp, 25 jaar geleden opgezet door een Nederlander, en biedt huisvesting, voeding en onderwijs aan 500 kinderen. De aardbeving heeft ook daar veel kapot gemaakt. De school is ingestort, waterputten zijn onbruikbaar en ook de woningen zijn ernstig beschadigd en er is geen electriciteit.

Dus school organiseerde een inzamelingsactie, door middel van klusjes of andere acties konden de kinderen dan geld inzamelen. Een meisje uit de klas heeft koekjes gebakken en verkocht, een andere klasgenoot van Friso ging langs deuren om lege statiegeldflessen op te halen en Friso bedacht dat hij wel bij de supermarkt wilde gaan zitten met zijn gitaar. En na toestemming van de bedrijfsleider heeft hij 2 middagen zitten spelen. Resultaat: 126 euro 30!

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke bedrag wat alle kinderen bij elkaar hebben verzameld. Ze leven allemaal erg mee met 'hun project' en zijn er allemaal druk mee bezig......

Een hongerige vogel

En een kale hulstboom.....

Vanuit mijn keukenraam zag ik hem ineens zitten. Hij had vast honger want hij at alle rode besjes uit het hulstboompje. Ik twijfelde of het een koperwiek was of een kramsvogel en spurtte naar de kamer om mijn fototoestel te pakken en deze (voor mij vreemde) vogel op de kiek te zetten.

Na gegoogled te hebben ben ik er nog niet zeker van wat het is: een koperwiek of een kramsvogel. Wie het weet mag het zeggen :-)

Een brief van de minister president

is meestal geen haalbare kaart.......

In de week voor Kerst had Friso op school, samen met zijn klasgenootjes allemaal kerstkaarten gemaakt en verzonden naar bekende personen. Zoals o.a. aan: de koningin, president Obama, de minister president.

Na de kerstvakantie rinkelde de telefoon op school: het was minister Plasterk die belde om te bedanken voor de kaart. 'Zoiets had hij nog nooit meegemaakt' zei hij. 2 dagen later kwam er post van onze minister president. Ook hij had de moeite genomen om de kaart te beantwoorden met een handgeschreven briefje. Je begrijpt dat de kinderen errug trots zijn op hun actie en wachten in spanning af of ze de komende tijd nog meer bijzondere post zullen ontvangen....

Enne: JP 't was nog ff wennen zeker aan het nieuwe jaartal gezien de datum :-)

Een bijzonder feestje

'Mag het licht weer aan?

Rogier en ik gaven zaterdag een feestje omdat we jarig zijn geweest. Ondanks de barre temperaturen en de stuifsneeuw had bijna iedereen de weg naar ons huisje gevonden. Binnen was het warm en gezellig.....

We kletsen, dronken en aten. We hadden net een buffetje op tafel neergezet en iedereen stond met een bord vol toen de lampen een keertje knipperden. Daarna nog een keer en toen was het donker, aardedonker. Er was geen stop gesprongen want ook de straatverlichting was uit. Gelukkig stonden er al wat kaarsjes aan en al snel stonden overal waxinelichtjes te branden. Best gezellig zo en we gingen gewoon door met feestvieren.

Koffie ging niet lukken en omdat we op inductie koken konden we niet eens een pannetje water opzetten voor thee dus gingen we maar door met drank :-) Who cares het bleef gezellig. We hebben de visite allemaal uitgezwaaid met een zaklamp en toen ja...... normaal ruim je dan op, geef je de vaatwasser een slinger en plof je op de bank voor de tv maar niks nada noppes nu. In het begin hadden we ook mobiel geen bereik maar op een gegeven moment kwamen er smsjes binnen. Het bleek om een groot gebied te gaan dat zonder stroom zat, de hele duin-en bollenstreek!!!!! Het bleek zelfs het journaal te hebben gehaald. Wel jammer dat wij dat nu niet konden zien ;-)

Het werd frisser in huis dus we kropen bij elkaar onder een fleecedekentje om warm te blijven. Na ruim 4 uur knipperden de lichten weer een keertje en een half uurtje later plopten alle lichten weer aan, net als de radio. Zooo..... dat was schrikken, mijn ogen waren net gewend aan het donker :-) Al snel draaide de vaatwasser en snorde de verwarmingsketel weer op volle toeren. En keken wij naar het journaal waar we zagen dat we even 'wereldnieuws' waren.....

(En nu maar hopen dat we er van verlost zijn want het is nu de 3e keer in 2 maanden tijd dat we een paar uur zonder stroom zitten.)